Það er óhætt að segja að það sé þreyta í okkur köppunum núna þar sem við sitjum hér lurkumlamdir í sjóðandi heitri flugvél á flugvellinum í Hanoi. Arabinn hefur einnig kvatt og haldið sína leið aftur í eyðimörkina.
Undanfarnir dagar hafa verið vægast sagt skemmtilegir og mikið að gera. Stoppið okkar hérna í Vietnam var einungis 6 dagar og þeir eiginlega hurfu bara alveg um leið.
Eina planið okkar fyrir Víetnam var að skoða Hanoi lítillega og fara svo í bátsferð um Halong Bay. Ferðin frá flugvellinum var ansi merkileg, aðallega fyrir þær sakir að vespur mátti finna á hverjum fermeter og með reglulegu millibili voru Karaoke-staðir og Bia Ha Noi (local pöbbar). Við vorum búnir að fá meðmæli um hostel hjá áströlskum vinum okkar í Kambódíu og stefndum því á Hanoi Backpackers hostel. Bílstjórinn okkar fann það þó ekki í fyrstu og stoppaði fyrir utan allt annað hostel. Okkur fannst þetta ekki alveg passa og þrátt fyrir að hótelstjórinn þar reyndi mikið að fá okkur inn, gáfum við okkur ekki og enduðum á því að finna hostelið okkar. Þegar á hólminn var komið, kom þó í ljós að hostelið var orðið fullt og því lítið annað að gera en að hoppa yfir á næsta hótel. Það var kannski ekki besta hótelið í bænum, en vel ásættanlegt engu að síður og mun ódýrara en Backpackers.
Fyrsti dagurinn fór eiginlega bara í að sofa út og skoða borgina. Vorum með háleit plön um gönguferð á alla helstu túristastaði borgarinnar en gáfumst fljótt upp á því, enda fólk og vespur út um allt. Hvergi annarsstaðar í heiminum er annar eins fjöldi af þessum blessuðu farartækjum. Gjörsamlega út um allt, menn bara sikksakkandi á götum og gangstéttum, helst hjálmlausir og svona 2-3 á hverri. Engin umferðarljós og eiginlega alveg ótrúlegt að þetta gangi allt saman upp.
Á rölti okkar fundum við stærsta útibúið frá Hanoi Backpackers og ákváðum að bóka okkur 3ja daga ferð um Halong Bay með þeim. Það kom þó reyndar í ljós að túrinn var nær fullbókaður og því ekki pláss fyrir okkur alla. Við vorum því komnir niður á að fara bara í 2ja daga túr. Við kíktum þó við í einhverri rælni inn á litla útibúið í hótel-götunni okkar og viti menn, það reyndist vera pláss fyrir þrjá í 3ja daga túrinn eftir allt saman. Við slógum því til og tókum þann túrinn. Um kvöldið kíktum við síðan yfir á hostelið, með það að markmiði að hitta fyrir eitthvað af því fólki sem væri að fara í túrnn og ná þannig smá tengslum við liðið fyrirfram.
Snemma morguninn eftir var svo lagt af stað í þessa líka algjöru snilldarferð. Rútuferðin reyndist nú að vísu vera allt annað en eintóm sæla, því hún var bæði 5 tímar að lengd og rútan ekki útbúin fyrir vestræna ferðamenn. Það fór reyndar ágætlega um Gunna, en kannski ekki alveg hægt að segja það sama um Jón og Dodda, enda eru þessar rútur hérna í vietnam kannski ekki alveg í réttri stærð fyrir menn um 190 á hæð. Menn náðu þó að hafa ágætlega ofan af fyrir sér á leiðinni og kynnast skemmtilegu fólki. Skiptingin var nokkuð skemmtileg á liðinu, nokkuð jöfn kynjalega séð, en fólk víða að. Ástralir, Bretar, Írar, Íslendingar, Hollendingar og Zimbabwe-búar.
Þegar við komum svo til Halong City, vorum við fluttir út í bátinn okkar. Flottur bátur á 3 hæðum, káetur neðst, borðstofa á miðhæðinni og svo sólbaðsaðstaða efst. Þessir bátar eru flestir kallaðir Junks, en við höfðum fátt við bátinn að athuga og vorum bara mjög sáttir við hann. Jón og Doddi voru bókaðir saman í herbergi og Gunni fékk herbergi með geysihressum og skemmtilegum Íra, honum Brian.
Báturinn sigldi um Halong Bay í nokkurn tíma, í leið að staðnum þar sem kasta átti akkerinu. Þegar þangað var komið, skiptu allir yfir sundfatnað og fóru menn upp á 3ju hæðina og hófust handa við að stökkva í sjóinn, ýmist með þrefaldri skrúfu eða með stórkarlalegu skvampi. Skrítið til þess að hugsa að vera úti á miðjum flóa, syndandi um án nokkurs björgunarbúnaðar. Eftir dágóða stund í sjónum, var komið að kayak-ferðinni. Jón og Gunni gerðu sitt besta til að halda uppi heiðri Íslendinga og réru lífróður mestallan tímann. Kayökuðum okkur í gegnum hella, fórum í land og skoðuðum fleiri hella, fórum svo að einu Floating Village í mjög fallegu umhverfi og enduðum á því að kaupa bjór af localnum. Menn stoppuðu svo inn á milli og tengdu saman báta til að ná stuttu spjalli í þessu magnaða umhverfi sem Halong Bay er.
Um kvöldið var svo öllu slegið upp í partý á bátnum og stóð það fram eftir kvöldi, já eða nóttu. Drykkjuleikir í gangi sem endaði meðal annars með því að Gunni þurfti að skipta um föt við írska stelpu. Var ansi smekklegur í kjól í 2 tíma. Krakkarnir á bátnum fengu svo að smakka á íslenskum veigum, bæði Tópas og íslensku brennivíni og voru flestir sammála um að brennivínið væri mun betra, greinilega vara til útflutnings þar.
Daginn eftir var svo ræs kl 7:30, takk fyrir. Okkur smalað úr bátnum og hent af á eyju sem þeir kalla Castaway Island. Um er að ræða pínulitla eyju, með svona opnum Huts til að sofa í. Engir veggir, ekkert Air Condition og í raun sannkölluð tjaldstemmning. Boðið var upp á ýmsa leiki á sjó og landi frameftir degi. Strandblak á ströndinni, spiluð tónlist í sameiginlegu rými, fínasta strönd og bara almenn skemmtilegheit.
Sama reglan gilti þarna á eyjunni og á bátnum, gamla góða buffaló-reglan. Sem sagt ef maður sést drekka eitthvað með hægri hendi, þá þarf maður að klára drykkinn. Skipti þar engu máli hvort klukkan var 7 um morgun eða 10 um kvöld. Það gæti haft eitthvað að segja að Ástralir voru að skipuleggja ferðina. Þeir kunna þetta í Ástralíu, já allavega að skemmta sér :) Stemmningin var mjög skemmtileg langt frameftir kvöldi á eyjunni, Ipod-ar manna látnir ganga til skiptis í hljóðkerfinu og var Bubbi Morthens fljótlega orðinn einn nafntogaðasti maðurinn á eyjunni.
Dagarnir hurfu ansi hratt í ferðinni og óhætt að segja að manni hafi liðið örlítið eins og á þriðjudegi eftir Þjóðhátíð, enda hafa dagarnir eiginlega verið þannig í þessari bátsferð :)
Síðasti dagur bátsferðarinnar fór í að koma fólkinu aftur til baka, fyrst sigling fram að hádegi og svo aftur hin einstaklega skemmtilega 5 tíma rútuferð. Ekki fóru þó allir til baka í þeirri ferð, okkar nýi stórvinur, hann Brian, ákvað að verða eftir á eyjunni.
Lítið annað var svo gert í Hanoi annað en að næra sig og koma sér í rúmið, enda var ræs 6 í morgun fyrir flugið til Sri Lanka.