Jæja, þá eru kallarnir komnir heilir á húfi heim og undir sæng, með flóaða mjólk að norðan á kantinum.
Eftir alveg dásamlegt 10.5 klst flug, þá lentum við bara nokkuð tímanlega í London í gær eða 19:30.
Eina planið sem við vorum búnir að gera með London, var að Gunni var staðráðinn í að kynna Jón fyrir uppistandsstaðnum Comedy Store. Stefnan var tekin á miðnætursýninguna hjá þeim.
Heathrow var í alveg gríðarlegu stuði og vorum við ekki komnir út fyrr en 21:30, m.a. vegna tafa bæði innan vallar og utan. Þá var ferðinni heitið beint í Tube-ið. Þar hittum við fyrir eina gríðarlega vandaða manneskju. Gunni var búinn að bíða í röð eftir að kaupa miða í Tube-ið og þegar komið var að honum, kemur þá ekki bresk og svört frekjudrottning og segist vera næst. Segist hafa verið búin að bíða heillengi og bendir út í horn hinumegin í salnum, þar sem ekkert var í raun að sjá eða bíða eftir. Svona fólk þarf nátturulega bara gamaldags, íslenska tilsiðun - góðan rassskell á'ann beran. Gunni náði þó að halda aftur af sér í þetta skiptið allavega.
Allavega, við beint upp í Tube-ið (enda hafði það reynst svo vel hjá okkur áður að sniðganga hina fokdýru Heathrow Express) og miðað við að allt eðlilegt væri, hefðum við átt að hafa góðan tíma til að koma okkur upp á hostel og á Comedy Store. Hvað gerist þá? Standa þá ekki yfir einhverjar allsherjar framkvæmdir á Piccadilly-línunni, okkar línu. Við vorum því sendir út í 2ja hæða strætó sem flutti okkur 4 stopp áfram í veg fyrir næsta Tube. Menn hringsnerust út úr strætónum og ofan í Undergroundið hjá Hammersmith, rétt nógu tímanlega til að horfa á dyrnar lokast á þeirri lestinni. Urðum því að bíða í fimm mínútur eftir næstu. Við vorum orðnir frekar svartsýnir á að ná að komast á uppistandið, en gáfumst þó ekki upp. Þegar við komumst loksins á stoppið okkar, hófst gríðarlegt bakpokakapphlaup upp á hostel, checkuðum okkur inn á methraða og gerðum okkur svona nokkuð húsumhæfa fyrir kvöldið. Þarna voru nokkur íslandsmet slegin, Gunni í stóískri ró og biðlund og Jón persónulegt met í að vera fljótur í sturtu (ekkert íslandsmet samt), þrátt fyrir einstaklega ruglandi merkingar á göngum hostelsins. Við þustum út, inn í næsta leigubíl (spurðum reyndar hvort hann væri "Free" og fengum svarið "I'm working yes") og þrumuðum okkur niður á Piccadilly og rétt náðum að komast inn. Misstum þó af hluta af fyrsta uppistandaranum en við vorum bara sáttir við að komast :) Það kom nefnilega í ljós að ekki var um miðnætursýningu að ræða, heldur ellefusýningu (en við svona fjandi tímanlega engu að síður).
Showið var algjör snilld, við grenjuðum úr hlátri allan tímann. Auk þess vorum við gríðarlega heppnir, því við og við læðast inn frægir uppistandarar ótilkynntir. Við vorum svo heppnir að á svið kom maður að nafni Omid Djalily, sem getur talist vel þekktur, jafnvel heimsfrægur og hefur meðal annars leikið rullur í kvikmyndum á borð við Gladiator og Pirates of the Caribbean, svo eitthvað sé nefnt. Var honum vel tekið og greinilegt að þessi bresk-íranski uppistandari er mikils metinn í Bretlandi. Alls sex uppistandarar tóku þátt, en kynnirinn tróð upp á milli atriða og var alveg fjandi góður líka. Meira að segja gaurarnir í eldhúsinu voru klárir í að taka létt glens við viðskiptavinina.
Eftir uppistandið tókum við rölt um miðbæinn, sáum sæng okkar útbreidda fljótlega, enda klæddir upp fyrir suðræna sól en ekki breska klúbbastemmningu. Fórum því í að reyna að fá leigubíl en lítið gekk, þannig að við enduðum bara á að labba upp á hostelið. Eftir mikinn hita síðustu vikur, reyndist hálfnapurt að næturlagi í London. Þeir félagar okkar á hostelinu útfærðu reyndar "Private Room" nokkuð skemmtilega. Herbergið var á stærð við meðal skókassa og inni í því var ekkert nema ein koja og lítill vaskur. Fyrir þetta greiddum við svo nánast fullt hótelverð - við gátum ekki annað brosað út í annað yfir því.
vöknuðum svo bara snemma daginn eftir og endurröðuðum í töskurnar og búa til pláss, þar sem pælingin var að versla "aðeins" áður en við færum heim.
Þá var ferðinni heitið upp á oxford og labbað í flestar betri íþrótta- og fatabúðir þarna og allt of mikið af allskyns dóti keypt. 3 tímum og 4 (sinnum margföldunarstuðull) flíkum seinna var svo bara haldið upp á hostel til að reyna að koma þessu fyrir. Eftir kynngimagnaða aðra endurröðun hafðist þetta allt á endanum, en við vorum þó örlítið stressaðir yfir því að Iceland Express ættu eftir að vera með eitthvað múður yfir þyngdinni. Við kvöddum svo hostelið með virktum, en Jón endaði á því að gefa vaktmanninum (sem hraðtékkaði okkur inn kvöldið áður) það sem eftir var af íslenska brennivíninu og Tópasnum, sem af einhverjum ástæðum höfðu ekki ratað upp í munn og ofan í maga á þessum fjórum vikum.
Hann var gríðarlega ánægður og sagðist ætla að halda party strax um kvöldið með gossinu.
Eftir að hafa burðast með herlegheitin í gegnum bæði neðanjarðarlestir, í gegnum þvögur og í ofanjarðarlestir, slysuðumst við út á London Gatwick-stoppinu. Vorum niðursokknir í heimspekilegar umræður (mögulega fótbolta), þegar Gunni tekur eftir heitinu á stoppinu okkar. Jón stekkur á fætur, grípur bakpokann sinn og fórnar sér fyrir dyrnar, sem voru að lokast. Þær opnast aftur og við skakklöppumst út á Gatwick, sem vakti einmitt gríðarlega kátínu annarra lestarfarþega. Semmtilegur endir á lestarferðum okkar í Lundúnum. Við þurftum svo ekkert að hafa neinar áhyggjur af yfirþyngd, allt var innan marka og við náðum að tékka töskurnar inn, vandræðalaust :)
Óhætt að segja að þetta stutta, en jafnframt rándýra stopp í London hafi bara verið alveg bráðskemmtilegt og viðburðaríkt.
Þangað til næst kveðja Jón og Gunni - Ekki týndir lengur :)